In Napels werden al in de 17e eeuw deegbodems met lekkere dingen erop gegeten, zoals bijvoorbeeld knoflook, olie en grof zout. De mastunicola was al een soort pizza, met caciocavallo (kaas), reuzel en basilicum. De onmisbare tomaat verschijnt in de 18e eeuw ten tonele op de "marinara" (met tomaat, knoflook, oregano en olie).

Nadat de volgelingen van Columbus uit Peru de tomaat hadden meegebracht, duurde het twee eeuwen vooraleer de Napolitanen er echt van overtuigd waren dat de tomaat niet giftig was. Wanneer de Italianen uiteindelijk de prachtige smaak van de "pomidori" (het "gouden fruit", genoemd naar de gele kleur die de tomaat toen had) ontdekten, startte de geschiedenis van de pizza.

In de 18e eeuw begon men ook mozzarella op de pizza's te doen. Echte mozzarella kaas is gemaakt van de melk van de waterbuffel. Deze is geimporteerd vanuit India naar Campagnia in de 7de eeuw. Pizza werd in Napels voornamelijk op straat gegeten. Pizza was eenvoudig voedsel voor eenvoudige mensen, een doodgewone boerenmaaltijd, maar heeft desalniettemin een aantal onovertroffen kwaliteiten. Pizza werd ook een heuse snack voor vrouwen die moesten wachten op het bakken van hun broden in de gemeenschappelijke stadsovens. Om hun honger te stillen, brak een "signora" een stuk van het deeg, duwde het plat, belegde het met dingen die voorhanden waren en bakte het snel mee met de broden in de oven.

Reeds in 1905 werd de eerste Amerikaanse pizzeria in New York geopend door de immigrant Gennaro Lombardi. Pizza bleef er vooreerst binnen de Italiaanse wijken van de Amerikaanse steden. Maar wanneer na de tweede wereldoorlog de soldaten uit Europa weerkeerden, namen zij maar al te graag hun vrienden en familie mee naar de pizzeria's om hen te laten proeven wat zij aten tijdens hun verblijf in Italie. Zo vond de pizza zijn weg naar de grote massaconsumptie.